Jednak najistotniejszym momentem w historii działalności SKSM była prywatyzacja firmy w roku 1991, kiedy to zawiązano spółkę akcyjną. Jej udziałowcami stali się wyłącznie pracownicy dawnego państwowego przedsiębiorstwa. Firma stała się największym producentem kruszyw na Pomorzu Zachodnim, a obecnie poprzez posiadanie udziałów kapitałowych w innych spółkach prowadzi również produkcję kruszyw w regionie Zielonej Góry, Dolnego Śląska oraz produkcję betonu w województwie łódzkim i dolnośląskim.
W ramach grupy kapitałowej SKSM funkcjonuje:
Akcjonariusze: spółka pozostaje w rękach 60 akcjonariuszy
Kapitał akcyjny: 1 163 200 zł
Zatrudnienie: w ramach grupy kapitałowej zatrudnione jest około 280 osób
Ilość zakładów:
- osiem kopalń:
- Bielinek, Golice, Ognica, Storkowo (województwo zachodniopomorskie)
- Dębówko, Gorzupia Dolna, Zwierzyn (województwo lubuskie)
- Bierkowice (województwo dolnośląskie) - punkt eksploatacji:
- Marianowo (województwo zachodniopomorskie) - dwa punkty sprzedaży:
- Krzynka (województwo zachodniopomorskie)
- Nabrzeże Regalica w Szczecinie (województwo zachodniopomorskie) - trzy betoniarnie:
- Piotrków Trybunalski (województwo łódzkie)
- Bierkowice k/Kłodzka (województwo dolnośląskie)
- Kleszczów k/Bełchatowa (województwo łódzkie)
Bielinek – istniał od zawsze….
Zakład Górniczy Bielinek, - położony nad brzegiem Odry w gminie Cedynia - wg posiadanych przez nas informacji rozpoczął eksploatację kruszyw naturalnych już w latach 30-tych XX wieku.
Na terenie zakładu pracowała wówczas koparka pływająca o napędzie parowym. W latach sześćdziesiątych kopalnia Bielinek weszła w ręce Szczecińskiego Przedsiębiorstwa Produkcji Kruszyw i została wyposażona w nowoczesne koparki chwytakowe typu KG produkcji Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni.
W 1974 r. roku na terenie kopalni rozpoczął pracę stacjonarny zakład „BIII”, sprowadzony z Niemiec jako najnowocześniejszy zakład wydobywczo – przeróbczy o zakładanej wydajności ok. 600t/h. Była to niemiecka nowinka technologiczna, jedyna taka w Polsce. Trzon zakładu stanowiły 2 unikalne refulery, które posiadały możliwość eksploatacji złoża do głębokości 22 m. Wydobyte kruszywo podawane było rurociągami pływającymi (na pontonach) o długości ok. 200m każdy na odwadniacze skąd transportowane przenośnikami przesyłane było na sortownię wstępną, w skład której wchodził przesiewacz jednopokładowy z sitami poliuretanowymi 32mm x 32mm oraz kruszarka stożkowa NKII. Stąd półprodukt podawany był na olbrzymią sortownię z czterema przesiewaczami dwupokładowymi, gdzie sortowano produkt na mokro z użyciem natrysków, na żwir o frakcjach: 2-4, 4-8, 8-16 i 16-32 oraz piasek 0-2 odzyskany na odwadniaczu kołowym. Posortowane kruszywo składowane frakcjami na stożkach, zsypywane było na przenośniki umieszczone w tunelu (o długości 152 m), którymi dalej przesyłane było do miejsca załadunku. Tam przetransportowane, ładowane było na barki z wydajnością załadunku ok. 400t/h.
Po kilku latach intensywnej pracy, opisany ciąg technologiczny został zmodernizowany o wprowadzenie akwamatorów, umożliwiających dalsze uszlachetnianie wydobywanego kruszywa. W tamtym czasie zakład pracował w systemie 4-ro brygadowym tj. 24h/dobę łącznie z sobotami, niedzielami i świętami. Z racji swej nowoczesności był obiektem licznych wycieczek organizowanych przez firmy konkurencyjne tak z kraju jak i z zagranicy. Stawiany jako przykład nowatorskiej myśli technologicznej, był wówczas zakładem jedynym w swoim rodzaju, z unikalnymi rozwiązaniami technologicznym i nowoczesnymi maszynami.



