Powstała w latach 1979-1980 Kopalnia Storkowo przeszła w latach 2011/2012 gruntowną modernizację.

W drugiej połowie roku 2011 kopalnia kończyła eksploatację złoża „Storkowo pole N i C” w tzw. zakładzie „Storkowo II”. Równolegle prowadzono prace związane z udostępnieniem zlokalizowanego w niedalekim sąsiedztwie złoża „Ginawa”. Usunięto wierzchnią warstwę nadkładową. Usunięte masy ziemne nadkładu zostały złożone na tymczasowych składowiskach wykonanych w postaci obwałowania wzdłuż granicy terenu będącego własnością SKSM. Obwałowanie zabezpiecza teren zakładu górniczego przed przypadkowym wejściem osób postronnych z zewnątrz. Zmagazynowana w ten sposób gleba posłuży do rekultywacji terenu. Po usunięciu nadkładu rozpoczęto wydobycie kruszywa za pomocą ładowarek kołowych. Do wstępnego sortowania urobku w początkowej fazie wykorzystywano przesiewacze mobilne Chieftain z napędem spalinowym. W wyniku wstępnego odsiewu uzyskiwano półprodukt w postaci frakcji żwirowej 2-32 mm oraz frakcję piaszczystą 0-2 mm. Półprodukt był transportowany transportem kołowym do zakładu przeróbczego „Storkowo”.

Pod koniec 2011 r. eksploatacja złoża „Storkowo pole N i C” została zakończona. Zlikwidowano urządzenia przeróbcze, przenośniki taśmowe oraz kontenerowe zaplecze socjalno-biurowe. Trwała rekultywacja terenu. Wyprofilowane zostały skarpy wyrobiska. W uzgodnieniu z nadleśnictwem teren został ukształtowany w taki sposób aby można było go zagospodarować w kierunku leśnym. Ogółem na terenie kopalni zrekultywowano dotychczas 102,28 ha gruntów, z czego 89,86 ha posiada decyzję Starosty uznającą rekultywację (głównie w kierunku leśnym) za zakończoną, a 6,73 ha jest już zagospodarowane przez Nadleśnictwo Łobez.

W rejonie złoża „Storkowo pole S” czyli tzw. zakładzie „Storkowo I” funkcjonował zakład przeróbczy, którego głównym elementem była tzw. „wieża”. Była to wysoka, czteropoziomowa konstrukcja, na której umieszczone były urządzenia do sortowania kruszywa oraz silosy do magazynowania i załadunku kruszywa bezpośrednio na samochody. Konstrukcja ta miała ponad 30 lat, i wymagała kapitalnego remontu. Ze względu na upływ czasu jaki minął od jej wybudowania miała wiele mankamentów, w tym jeden bardzo istotny. Hałas wytwarzany przez wyeksploatowane urządzenia (nie zabezpieczone jakimikolwiek ekranami głuszącymi) umieszczone na sporej wysokości, był słyszalny i uciążliwy z daleka.

Mając powyższe na uwadze podjęto decyzję o modernizacji tego zakładu. W grudniu 2011 r. po zakończeniu sezonu wydobywczego przystąpiono do demontażu urządzeń zakładu oraz konstrukcji samej „wieży”. W sezonie wiosennym 2012 roku przy wykorzystaniu ładowarek i przesiewaczy mobilnych zakończono eksploatację złoża „Storkowo pole S” przygotowując jednocześnie teren pod zmodernizowany zakład przeróbczy.

W projekcie nowego zakładu przeróbczego zamiast „wieży” zaplanowane zostały osobne węzły wtórnej klasyfikacji kruszywa i kruszenia.

Wiosna i lato 2012 roku to okres intensywnych robót związanych z modernizacją zakładu. Rozpoczęto roboty związane z montażem węzła wtórnej klasyfikacji kruszywa

Posadowiony w obniżeniu terenu węzeł klasyfikacji kruszywa został wyposażony w nowoczesne urządzenia spełniające bardziej rygorystyczne normy dotyczące emitowanego hałasu. Ponadto za wyjątkiem przesiewacza, pozostałe urządzenia umieszczone zostały na obniżonych konstrukcjach, aby ograniczyć do minimum zasięg wytwarzanego przez nie hałasu.

Równocześnie z budową węzła klasyfikacji kruszywa, prowadzono prace związane z montażem przenośników taśmowych. Prace te prowadzono w celu wyeliminowania transportu kołowego urobku (półproduktu) wydobytego ze złoża „Ginawa” do zakładu „Storkowo”. Transport przenośnikami taśmowymi z napędem elektrycznym jest bardziej przyjazny dla środowiska – nie powoduje nadmiernego hałasu i emisji spalin do atmosfery.

W ramach modernizacji zakładu w pierwszym półroczu 2012 r. wykonano także remont dwóch skrzyżowań z wjazdami na teren zakładu „Storkowo I” oraz fragment drogi powiatowej.

W miarę postępu eksploatacji złoża „Ginawa”, z chwilą uzyskania odpowiedniej przestrzeni w wyrobisku, w połowie 2012 roku rozpoczęto montaż węzła wstępnej klasyfikacji wydobytego kruszywa. Budowa tego węzła pozwala na ograniczeniu do minimum ilości piasku transportowanego w urobku (półprodukcie) do zakładu „Storkowo”. Dzięki zastosowaniu takiego rozwiązania, do węzła wtórnej klasyfikacji kruszywa w zakładzie „Storkowo” transportuje się znacznie mniejszą masę surowca, albowiem część piasku, która nie zostanie sprzedana, zostaje zeskładowana w wyrobisku i po zakończeniu eksploatacji posłuży do ukształtowania powierzchni terenu i przeprowadzenia rekultywacji.

W południowej części wyrobiska w wyniku dokonanej eksploatacji powstał zbiornik wodny zasilany naturalnym dopływem wody gruntowej. Woda pompowana z tego zbiornika, wykorzystywana jest w procesie wstępnej klasyfikacji do płukania kruszywa z piasku i pyłów. Popłuczyny pochodzące ze wstępnej klasyfikacji kruszywa, w postaci pulpy odprowadzane są do osadnika. W osadniku wytrącają się zawarte w pulpie najdrobniejsze piaski i pyły, zaś sklarowana woda powraca do zbiornika. Woda krąży zatem w obiegu zamkniętym, dzięki czemu nie następuje obniżenie poziomu wód gruntowych. Proces klasyfikacji kruszywa z użyciem wody, jest procesem obojętnym dla środowiska albowiem w jego trakcie nie używa się jakichkolwiek środków chemicznych lub innych substancji.

Ostatnim etapem modernizacji jest montaż w obrębie zakładu „Storkowo I” węzła kruszenia, produkującego grysy i klińce.

Modernizacja kopalni Storkowo trwała prawie rok i wiązała się ze znaczną przebudową zakładu. Nakłady na inwestycję wyniosły ok. 6 mln. zł. Zwiększona została wydajność zakładu przeróbczego. Tą samą ilość kruszywa można teraz produkować taniej i w krótszym czasie. Szpecąca krajobraz „wieża” została zlikwidowana. Wyeksploatowane, zdekapitalizowane urządzenia zostały zastąpione w większości urządzeniami najnowszej generacji, obniżony został poziom terenu zakładu, co dodatkowo redukuje emitowany hałas. Wyremontowano zniszczoną nawierzchnię drogi. Mamy nadzieję, że wszystkie te zmiany, poza zwiększeniem wydajności produkcji, zmniejszą negatywny wpływ kopalni na stan środowiska naturalnego i okolicznych mieszkańców.